Të kujdesesh për të afërmit në shtëpi – dhe të paguhesh për këtë

Tre vjet më parë, pas një hemorragjie cerebrale, Bruno Wermelinger u bë i varur nga kujdesi. Që sot ai është përsëri kryesisht i pavarur, ia detyron gruas së tij Theres, terapive të shumta dhe mbështetjes nga Spitex (kujdesi në shtëpi) në shtëpi.

Në shtator 2020, në mes të pandemisë së koronavirusit, jeta deri atëherë mjaft e qetë e çiftit Wermelinger ndryshoi në një çast. Bruno pësoi një hemorragji cerebrale në mes të natës. Gruaja e gjeti dhe thirri menjëherë urgjencën. Bruno mbijetoi. Por ana e tij e majtë ishte plotësisht e paralizuar, ai nuk mund të fliste më dhe kishte humbur kujtesën afatshkurtër. Ai kaloi tre muaj në një klinikë rehabilitimi në Zurzach – dhe për më tepër u infektua me koronavirus në Krishtlindje. «Nuk e pashë për shtatë javë», tregon gruaja e tij Theres.

Një shtrat kujdesi dhe një banjë e re

Bruno Wermelinger u shërua aq sa në fillim të vitit 2021 iu lejua të kthehej në shtëpi. Por ai ishte i varur nga kujdesi dhe për një kohë përdori karrige me rrota. «Nuk mund të ecja, nuk mund të ngrihesha vetë, nuk mund të bëja dush vetë», thotë burri, sot 79 vjeç. Çdo ditë, një infermiere e ndërmarrjes së shërbimeve shëndetësore reha at home vjen në shtëpinë e familjes Wermelinger dhe merret me kujdesin bazë. Edhe fizioterapia, logopedia dhe ergoterapia, që ish-këshilltari i qytetit të Bülach-ut i kishte filluar në rehabilitim, vazhdojnë në shtëpi. Që kjo të ishte e mundur, çifti Wermelinger duhej së pari të krijonte vend për një shtrat kujdesi dhe së dyti të bënte disa ndryshime ndërtimore në banesë. Theres i rendit: «Sot kemi një dush pa prag me ndenjëse, mbajtëse pranë tualetit dhe një lavaman më të lartë pa dollap poshtë, që Bruno të mund të ulet.»

Një rrugë e gjatë

Ish-inxhinieri mekanik vazhdoi të shërohej. Ai mësoi përsëri të fliste, paraliza në anën e majtë u tërhoq pak nga pak dhe aftësitë motorike të dorës u përmirësuan. Por rruga është e gjatë – edhe për Theres-in, e cila merret me gjithçka që më parë bënte burri i saj. Ajo administron financat dhe dokumentet, bën punë të vogla riparimi në banesë, organizon takimet e shumta të Bruno-s
dhe e ndihmon me kujdesin trupor kur nuk ka infermiere në shtëpi. Për këtë, gruaja sot 74 vjeçe është dashur të mësojë mjaft aftësi. «Nga personeli infermieror i klinikës së rehabilitimit dhe nga reha at home mësova, për shembull, si ta ngre Bruno-n nga shtrati dhe ta vendos në karrigen me rrota. Kjo ishte shumë e rëndësishme, sepse duhej të isha në gjendje ta mbështesja.»

Pagë për kujdesin

Në fillim, Theres e bënte gjithë këtë kujdes falas. Më vonë, ajo punësohet si e afërme kujdestare nga pflegehero, një bashkëpunim me reha at home, dhe merr pagë. «Për mua paratë janë dytësore», thotë ajo. «Më e rëndësishmja për mua është që gjithmonë kam dikë që mund t’i drejtohem.» Julia Walthard, drejtuese e kujdesit infermieror te pflegehero, e shpjegon konceptin: «Të afërmit kujdestarë të punësuar duhet të përfundojnë kursin për ndihmës-infermierë brenda një viti nga fillimi i punës. Ata gjithashtu angazhohen të kryejnë shërbime të caktuara kujdesi për të afërmin e tyre dhe të dokumentojnë ecurinë e kujdesit.» Këto raporte të rregullta kontrollohen, ashtu si edhe shërbimet e kryera dhe cilësia e tyre. pflegehero, nga ana e saj, angazhohet t’i paguajë, t’i trajnojë dhe t’i udhëheqë të afërmit kujdestarë dhe t’u qëndrojë pranë sa herë që kanë nevojë.

«Më e rëndësishmja për mua është që gjithmonë kam dikë që mund t’i drejtohem.»

Përparim i mirë

Bruno Wermelinger është shëruar nga hemorragjia cerebrale aq sa mund ta përballojë përsëri jetën e përditshme pothuajse në mënyrë të pavarur. Ai mund të ecë pa ndihmë, aftësia e të folurit i është rikthyer plotësisht dhe kujtesa afatshkurtër po përparon mirë. Por për disa gjëra ka ende nevojë për mbështetje, siç thotë vetë. «Theres më ndihmon ende me kujdesin trupor, për shembull të thahem pas dushit. Dhe çorapet nuk mund t’i vesh vetë, sepse do të më duhej të përkulesha shumë përpara dhe mund të rrëzohesha.» Shoqërimi i Theres-it është i rëndësishëm edhe kur Bruno kryen punë jashtë shtëpisë, sepse i jep siguri. Gruaja e tij shton: «Bruno është diabetik dhe ka nevojë rregullisht për insulinë. Para hemorragjisë cerebrale, injeksionet i bënte vetë. Sot e ndihmoj unë, sepse aftësitë motorike të dorës së majtë ende nuk funksionojnë në mënyrë të përsosur. Edhe shtypja në tastierë i vjen e vështirë. Por ia del!»

Teksti Manuela Talenta Fotot Studio Filipa Peixeiro

Më shumë artikuj

Lista MiGeL: çfarë është lista zvicerane e mjeteve dhe pajisjeve ndihmëse?

LEXO MË SHUMË >
Lista MiGeL: çfarë është lista zvicerane e mjeteve dhe pajisjeve ndihmëse?

Pensioni i 13-të i AHV-së: çfarë ndryshon për pensionistët në Zvicër nga viti 2026

LEXO MË SHUMË >
Pensioni i 13-të i AHV-së: çfarë ndryshon për pensionistët në Zvicër nga viti 2026

Dëmshpërblimi për pafuqi i AHV-së – ndihmë financiare kur nevojitet kujdes

LEXO MË SHUMË >
Dëmshpërblimi për pafuqi i AHV-së – ndihmë financiare kur nevojitet kujdes